Święty Alojzy Gonzaga. Arystokrata, który wybrał zakon i służbę chorym
21 czerwca Kościół katolicki wspomina św. Alojzego Gonzagę, włoskiego jezuitę, patrona młodzieży katolickiej i studentów. Zmarł w Rzymie w 1591 roku po pracy przy chorych podczas epidemii.
Alojzy Gonzaga urodził się 9 marca 1568 roku w Castiglione delle Stiviere, niedaleko Mantui, w jednej z najważniejszych rodzin arystokratycznych północnych Włoch. Był najstarszym synem Ferdynanda Gonzagi, markiza Castiglione, dlatego od dzieciństwa przygotowywano go do kariery wojskowej, dworskiej i politycznej.
Ojciec widział w nim przyszłego dziedzica rodu. Według przekazów już jako kilkuletni chłopiec Alojzy nosił zbroję i towarzyszył ojcu podczas przeglądów wojska. Była to epoka, w której zwycięstwo floty chrześcijańskiej nad Turkami pod Lepanto w 1571 roku pozostawało ważnym punktem odniesienia dla katolickiej Europy.
Życie Alojzego szybko zaczęło jednak odbiegać od planów ojca. Jako dziecko był słabego zdrowia, a w wieku około siedmiu lat zaczął wyraźnie odsuwać się od dworskich ambicji rodziny. Coraz więcej czasu poświęcał modlitwie, lekturze i praktykom religijnym, w czym duży udział miało wychowanie otrzymane od matki, Marty Tany Santena.
W 1577 roku Alojzy został wysłany na dwór Medyceuszy we Florencji, gdzie miał poznać obyczaje właściwe młodemu arystokracie. Pobyt w środowisku dworskim nie zmienił jednak jego zainteresowań. W sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny we Florencji złożył ślub czystości.
Ważnym momentem w jego życiu było spotkanie ze św. Karolem Boromeuszem. To właśnie arcybiskup Mediolanu udzielił mu pierwszej komunii świętej. Alojzy kontynuował naukę, a równocześnie sięgał po pisma św. Piotra Kanizego i duchowość św. Ignacego Loyoli.
Podczas pobytu w Hiszpanii, dokąd udał się z rodziną na dwór królewski, dojrzała w nim decyzja o wstąpieniu do Towarzystwa Jezusowego. Dla ojca oznaczało to przekreślenie planów dotyczących dziedzictwa i pozycji rodu. Alojzy pozostał jednak przy swoim postanowieniu.
W listopadzie 1585 roku zrzekł się praw dziedzicznych na rzecz młodszego brata Rudolfa i udał się do Rzymu. 25 listopada tego samego roku rozpoczął nowicjat u jezuitów. W zakonie nie szukał przywilejów wynikających z pochodzenia.
Po złożeniu ślubów zakonnych w 1587 roku rozpoczął studia filozoficzne i teologiczne w Kolegium Rzymskim. Jego kierownikiem duchowym był św. Robert Bellarmin, jeden z najwybitniejszych teologów katolickich epoki kontrreformacji. Alojzy łączył naukę z surowym trybem życia, choć przełożeni starali się ograniczać jego skłonność do nadmiernych umartwień.
W 1591 roku Rzym nawiedziła epidemia dżumy. Jezuici podjęli opiekę nad chorymi, a Alojzy, mimo słabego zdrowia, poprosił o zgodę na udział w tej pracy. Nosił chorych do szpitala, mył ich i karmił. Według relacji jezuickich zaraził się po kontakcie z jednym z chorych, którego znalazł na ulicy i zaniósł do szpitala.
Choroba trwała kilka miesięcy. Alojzy Gonzaga zmarł w Rzymie w wieku 23 lat, zanim przyjął święcenia kapłańskie. Jego ciało spoczywa w kościele św. Ignacego Loyoli w Rzymie.
W 1726 roku papież Benedykt XIII kanonizował Alojzego Gonzagę, a trzy lata później ogłosił go patronem studentów. W 1926 roku papież Pius XI ogłosił go patronem młodzieży katolickiej. W ikonografii święty przedstawiany jest najczęściej jako młody jezuita w sutannie i komży. Jego atrybutami są lilia, krzyż, czaszka oraz książęca korona lub mitra u stóp, symbolizująca odrzucone dziedzictwo.
Czytaj też:
Z Wołynia na Madagaskar. Jan Beyzym i szpital dla trędowatych
Zginęli za ratowanie Żydów. Egzekucja jezuity i sióstr niepokalanek pod Słonimem
Kresy.pl
