20 czerwca Kościół katolicki wspomina bł. Benignę, dziewicę i męczennicę, związaną z klasztorem cysterek w Trzebnicy, czczoną na Kujawach i we Wrocławiu.
O życiu bł. Benigny zachowało się niewiele pewnych informacji. Według tradycji pochodziła z Kujaw, prawdopodobnie z rodziny rycerskiej. Wstąpiła do zakonu cysterek; najczęściej wskazuje się klasztor w Trzebnicy. Było to jedno z najważniejszych średniowiecznych miejsc życia monastycznego na Śląsku.
Opactwo to zostało ufundowane na początku XIII wieku przez księcia Henryka Brodatego i jego żonę, św. Jadwigę Śląską. To właśnie z osobą św. Jadwigi, która po śmierci męża związała się z trzebnickim klasztorem i tam zakończyła życie, opactwo trwale weszło do historii religijnej Śląska.
Sama Benigna żyła w XIII wieku, w czasie wielkich najazdów tatarskich na ziemie polskie. Jej śmierć łączona jest z najazdem z 1241 roku albo z późniejszym najazdem z 1259 roku. Przekazy nie są zgodne także co do miejsca męczeństwa. Wymienia się Trzebnicę lub Wrocław. Według tradycji Benigna miała zginąć z rąk najeźdźców tatarskich, którzy wtargnęli na ziemie polskie podczas jednego z najazdów. Dawne przekazy podkreślały, że poniosła śmierć, broniąc swego dziewictwa, dlatego w kulcie kościelnym czczona była jako dziewica i męczennica.
Kult bł. Benigny rozwijał się szczególnie na Kujawach i we Wrocławiu. Jej relikwie przechowywano w archikatedrze wrocławskiej oraz w siedzibie kapituły włocławskiej. Imię błogosławionej pojawiało się również w dawnych księgach liturgicznych, między innymi w Mszale Gnieźnieńskim i Mszale Wrocławskim, a także w jednej ze starszych wersji Litanii do Wszystkich Świętych.
Wspomnienie bł. Benigny przypada 20 czerwca. W polskiej tradycji hagiograficznej pozostaje jedną z mniej znanych postaci średniowiecznego kultu, ale jej biogram zachowuje pamięć o monastycznej kulturze XIII-wiecznego Śląska, o trzebnickim dziedzictwie św. Jadwigi Śląskiej oraz o ofiarach najazdów tatarskich.
Czytaj też: Święta Klotylda, królowa Franków
Kresy.pl





























