Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
21 lipca 1655 roku armia szwedzka pod dowództwem feldmarszałka Arvida Wittenberga wkroczyła na ziemie Rzeczypospolitej od strony szwedzkiego Pomorza. Rozpoczął się jeden z najtragiczniejszych okresów w historii Polski – potop szwedzki.
Inwazja, która początkowo miała błyskawiczny przebieg, ujawniła dramatyczną słabość państwa polsko-litewskiego i jego armii. Skutki wojny dotknęły niemal wszystkie warstwy społeczeństwa i na wiele lat zahamowały rozwój Rzeczypospolitej.
Szwecja, rządzona przez króla Karola X Gustawa, postanowiła wykorzystać głęboki kryzys Rzeczypospolitej, uwikłanej jednocześnie w walki z Kozakami Bohdana Chmielnickiego i wojnę z Moskwą. Znaczna część Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją wojsk moskiewskich, a główne siły armii koronnej pozostawały zaangażowane na wschodzie.
23 lipca 1951 roku o godz. 7:15 w Pałacu Biskupim w Krakowie zmarł kardynał Adam Stefan Sapieha. Miał 84 lata. Przez niemal czterdzieści lat kierował diecezją, a następnie archidiecezją krakowską.
Podczas niemieckiej okupacji był faktycznym przywódcą Kościoła w Polsce, a po wojnie przeciwstawiał się komunistycznym represjom. Nieugięta postawa przyniosła mu przydomek Księcia Niezłomnego.
Pogrzeb hierarchy odbył się 28 lipca pod przewodnictwem prymasa Stefana Wyszyńskiego. W uroczystościach uczestniczyły wielotysięczne tłumy. Kardynał został pochowany w katedrze na Wawelu, w krypcie pod konfesją św. Stanisława.
22 lipca 1018 roku nad Bugiem, najprawdopodobniej w pobliżu wczesnośredniowiecznego grodu Wołyń, wojska Bolesława Chrobrego rozbiły armię księcia Jarosława Mądrego.
Zwycięstwo otworzyło polskiemu władcy i jego zięciowi Świętopełkowi drogę do Kijowa, do którego wkroczyli 14 sierpnia.
Bitwa należała do najbardziej spektakularnych sukcesów militarnych pierwszych Piastów. Jej zasadniczy przebieg znamy dzięki kronice biskupa merseburskiego Thietmara, współczesnego wydarzeniom i dobrze poinformowanego o działaniach Bolesława Chrobrego. Szczegóły starcia obrosły jednak później legendami, które trudno dziś oddzielić od rzeczywistości.
22 lipca 1807 roku w Dreźnie Napoleon Bonaparte nadał konstytucję Księstwu Warszawskiemu – utworzonemu zaledwie kilkanaście dni wcześniej państwu, z którym Polacy wiązali nadzieje na odbudowę Rzeczypospolitej.
Ustawa zasadnicza przywracała na części ziem polskich własny rząd, Sejm, administrację, sądy i armię. Jednocześnie wprowadzała wzorowany na Francji, silnie scentralizowany system władzy, w którym dominującą pozycję zajmował monarcha. Księstwo nie było też w pełni suwerenne, ponieważ jego polityka zagraniczna i wojskowa pozostawała podporządkowana Napoleonowi.
Państwo powstałe z ziem zabranych Prusom
Księstwo Warszawskie powstało w wyniku traktatów pokojowych zawartych przez Francję z Rosją i Prusami 7 i 9 lipca 1807 roku w Tylży. Napoleon utworzył je głównie z ziem odebranych Prusom, które wcześniej należały do Rzeczypospolitej i zostały zajęte podczas drugiego oraz trzeciego rozbioru.
21 lipca 1946 roku o godz. 7:00 na stokach poznańskiej Cytadeli wykonano wyrok śmierci na Arthurze Greiserze – niemieckim zbrodniarzu wojennym, gauleiterze NSDAP i byłym namiestniku Rzeszy w okupacyjnym Kraju Warty.
Egzekucję przez powieszenie obserwował wielotysięczny tłum. Było to ostatnie publiczne wykonanie kary śmierci w Polsce.
Greiser urodził się w 1897 roku w Środzie Wielkopolskiej. Pod koniec lat 20. wstąpił do NSDAP i SA, a następnie przeszedł do SS. Karierę polityczną rozwijał w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie był zastępcą gauleitera NSDAP, a od 1934 roku stał na czele Senatu. Należał do nazistowskich działaczy przygotowujących likwidację ustroju Wolnego Miasta i jego włączenie do III Rzeszy.
23 lipca 1944 roku, podczas walk o Lublin, oddziały I Frontu Białoruskiego dotarły do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Lublin na Majdanku.
Majdanek był pierwszym dużym niemieckim obozem koncentracyjnym wyzwolonym przez wojska alianckie podczas II wojny światowej. Żołnierze sowieccy zastali na jego terenie komory gazowe, częściowo spalone krematorium, ludzkie prochy i ciała zamordowanych więźniów. W obozowym lazarecie znajdowało się także 985 sowieckich jeńców wojennych i inwalidów, których Niemcy nie ewakuowali.
Decyzję o utworzeniu obozu Heinrich Himmler podjął w lipcu 1941 roku. Dowódca SS i policji w dystrykcie lubelskim Odilo Globocnik otrzymał zadanie zbudowania kompleksu przeznaczonego początkowo dla 25–50 tys. więźniów, którzy mieli stanowić niewolniczą siłę roboczą dla III Rzeszy. Właściwe prace budowlane rozpoczęły się jesienią 1941 roku.
Sławuta, cerkiew