Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 9, Warszawa 1888, s. 938.
Rudniki al. Rudniki Lackie, wś, pow. mościski, 2 klm. na płn.-wsch. od sądu pow., urz. pocz., tel. i st. kolei w Mościskach. Na płn. leżą Sokola i Podgać, na wsch. Laszki Gościńcowe, na płd.-zach. Mościska, na zach. Sułkowszczyzna i Hodynie. Wś leży w dorzeczu Wisły. Przez płn. koniec obszaru płynie Wisznia, dopływ Sanu, i tworzy na małej przestrzeni granicę. Wzdłuż płd.-zach. i zach. granicy płynie pot. Siekanica (al. Sieczna), dopływ Wiszni. Zabudowania wiejskie leżą w zach. stronie obszaru, na praw. brzegu Siekanicy. Na wschód od nich cegielnia. Najwyższe wznieś, na płd.-wschód wynosi 242 mt., najniższe, w dolinie Wiszni, 206 mt. Własn. więk. w R., Sułkowszczyźnie i Zawadowie ma roli or. 502, łąk i ogr. 91, pastw. 8, lasu 211; wł. mn. roli or. 1168, łąk i ogr. 225, pastw. 278, lasu 2 mr. W r. 1880 było 152 dm., 855 mk. w gm., 10 dm., 65 mk. na obsz. dwor ; 816 obrz. rz.-kat, 79 gr.-kat., 25 izrael.; 875 Polaków, 45 Rusinów. Par. rz.- kat. w Mościskach. We wsi jest kaplica murowana i cerkiew drewniana. Par. gr.-katol. w Mościskach. Dokumenty odnoszące się do erekcyi filialnej cerkwi rudeńskiej podano w szematyzmie gr.-kat. dyecezyi przemyskiej (Przemyśl, 1878, str. 249), a mianowicie dokument wydany przez Jana Kazimierza w r. 1669 i Michała Wiśniowieckiego z r. 1671. Za czasów Rzpltej należała wś do dóbr koronnych, sstwa mościskiego. W r. 1593 uwiadamia Zygmunt III Jana Feliksa Herburta, dzierżawcę dóbr mościskich, że wysłał komisarzy celem rozgraniczenia Mościsk od dóbr dunikowskich: Rudniki Nowe i Stare (Arch. krajowe we Lwowie, C,, t. 349, str. 416—421). Pałac tutejszy opisany i ilustrowany w dziele „Galicya w obrazach”, (zesz. II, 1838). Widok pałacu znajduje się w zbiorach Pawlikowskiego w Medyce (Nr. 4778— 4781). Lu. Dz.
