Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 6, Warszawa 1885, s. 36.
Małnów (po rus. Małniw), wś w pow. mościskim, 14 kil. na płn. zach. od sądu powiat. i st. kolej, w Mościskach, 9 kil. na płd. zach. od urzędu poczt, w Krakowcu. Na wsch. leży Małnowska Wola, na płd. Sokola i Czerniawa, na płd. zach. Starzawa, na zach. Kalników, na płn. Wola Gnojnicka (w pow. jaworowskim). Płd. zach. część obszaru przepływa Wisznia, dopływ Sanu, od płd. wsch. z Czerniawy, na płn. wsch. do Kalnikowa. W obrębie wsi przyjmuje Wisznia od praw. brz. pot. Litowiska, nastający w płd. wsch. stronie wsi, a płynący zrazu na płd. zach., potem na płd. a w końcu znowu na płd. zach., i pot. bezimienny, nadpływający od wsch. z Małnowskiej Woli, a płynący na zach., przy końcu biegu zaś na płd. zach. W dolinie tego ostatniego potoku leżą zabudowania wiejskie, bliżej granicy wsch., a na płd. zach. od nich części wsi: Dubinki (al. Bębinka, Dubyna), Horbki (al. Jaoyki na Horbkach), Mełeszki z folw., Rzeczka (po rus. Riczka), Zahorby. W stronie płn wznosi się wzgórze Łukowa (250 m., znak triang.). Jest to najwyższy punkt we wsi. Stąd ku płd. i zach. opada obszar tak, że wznosi się od 219 do 209 m. Przez wś idzie droga wiodąca z Krakowca do Przemyśla. Własn. więk. (Pawlikowskiego) ma roli or. 48, łąk i ogr. 135, past. 63, lasu 465 mr.; własn. mn. roli or. 2427, łąk i ogr. 770, past. 994, lasu 138 mr. W r. 1880 było 1763 mk. w gm. (obrz. gr.-kat. z wyjątkiem kilku rzym.-kat.). Par. rzym.-kat. w Mościskach, gr.-kat. w miejscu, dek. mościski, dyec. przemyska. We wsi jest cerkiew i szkoła etat. 1-kl. Pamiętnik Szczepłocki wspomina na str. 36 o monasterze bazyliańskim, który tu istniał dawniej. Za czasów polskich należała wś do dóbr kor., do starostwa mościskiego. Lu. Dz.
