Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 5, Warszawa 1884, s. 938.
Makuniów (al. Makoniów, po rusku Makunewo), wś w pow. mościskim, 22 kil. na płd- wsch. od Mościsk, 12 na płd. od sądu powiat., urzędu poczt., stacyi kolej, i telegr. w Sądowej Wiszni. Na zach. leżą. Mokrzany Małe i Szeszerowice, na płn. Dydiatycze i Hołodówka (część wsi Kocierzyn), na wsch. Orchowice, na płd. wsch. Woszczańce i Kanafosty, na płd. Rozdziałowice (3 ostatnie miejscow. w pow. rudeckim). Wody płyną małemi strugami z płd. obszaru na płd. wsch. do Wiszenki, a z płn. obszaru na płn. zach. do Wiszni. W środku obszaru leżą zabudowania wiejskie (320 m. znak triang.), na płn. wsch. granicy grupa domów Berec (al. Berce). Na płd. wsch. leży las Dąbrowa; w płd. jego stronie wznosi się wzgórze Mogiła. Własn. więk. ma roli orn. 613, łąk i ogr. 216, pastw. 12, lasu 347 mr.; własn. mniej, roli orn. 923, łąk i ogr. 235, past. 50, lasu 2 mr. W r. 1880 było 1159 mk. w gminie, 37 na obsz. dwor. (1108 obrz. gr.-kat., kilkunastu rzym.-kat.). Par. rzym.- kat. w Milczycach, gr.-kat. w Mokrzanach Małych. We wsi jest cerkiew. Jest tu torfowisko zajmujące 200 mr. obszaru. Za czadów polskich należała wieś do dóbr koronnych w ziemi przemyskiej. Według inwent. z roku 1768 była w posiadaniu Józefa Miączyńskiego, ssty kamienopolskiego i Katarzyny z Potockich z prow. 5064 złp. 28 gr., z czego kwarta 1516 złp. 7 gr. Po zaborze sprzedano M. dożywotnikom za 29300 złr. wedle kontraktu z r. 1776. Lu. Dz.
