Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 5, Warszawa 1884, s. 921.
Majnicz (po rus. Majnycz), wś w pow. samborskim, 27 kil. na wsch. od Sambora, tuż na wsch. od sądu powiat, i urzędu poczt, w Łące. Na zach. leży Bilina Wielka i Foroszcza (część Łąki), na płd. Dorożow, na wsch. Wołoszcza, na płn. Pohorce i Podolce (obie w pow. rudeckim). Płn. i przeważna część leży w wielkich błotach naddniestrzańskich i zwie się Podkopanką (267 m.). Na płd. od tych moczarów wznosi się Niwka długa do 277 m. (znak triang.). W stronie płd. leżą lasy Buczwina i Wołoszcza. Własn. więk. ma roli or. 40, łąk i ogr. 748, past. 3, lasu 560 mr.; własn. mn. roli or. 77, łąk i ogr. 328, past. 9 mr. W r. 1880 było 274 mk. w gm. a 45 na obsz. dwor. i na folw. Zady (obrz. gr.-kat. z wyjątkiem 21 obrz. rz.-kat.). Par. rzym. i gr.-kat. w Wołoszczy. We wsi jest kaplica wymurowana kosztem bar. Brückmannów. Ludność trudni się kołodziej stwem na większe rozmiary. Krótki opis Majnicza ob. w „Literaturnym Sbornyku“ z r. 1870, str. 34. Lu. Dz.
