Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
1 czerwca 1434 roku w Gródku pod Lwowem zmarł Władysław II Jagiełło, król Polski i najwyższy książę litewski. Był jednym z najdłużej panujących monarchów w dziejach Polski i pierwszym królem z dynastii Jagiellonów.
Do Gródka Jagiełło dotarł już ciężko chory. Według przekazu Jana Długosza przyczyną choroby miało być przeziębienie, którego sędziwy monarcha nabawił się podczas pobytu na Rusi Czerwonej.
Król, mimo chłodu, miał udać się nocą do lasu, aby słuchać śpiewu słowików. Po spędzeniu tam większej części nocy zachorował. Współcześnie najczęściej wskazuje się, że mogło chodzić o zapalenie płuc.
2 czerwca 1943 roku — według innych relacji 5 czerwca — wieś Hurby w powiecie zdołbunowskim na Wołyniu stała się miejscem zbrodni dokonanej na polskiej ludności cywilnej. Według dostępnych opracowań napadu dokonały oddziały UPA wspierane przez lokalne formacje SKW (Samoobronne Kuszczowe Widdiły) oraz Ukraińców z okolicznych wsi.
Był to element ludobójstwa, którego celem było usunięcie Polaków z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej.
„Widziałam, jak mamie obcinają piersi”
Wieś Hurby, całkowicie polska, nie posiadała zorganizowanej samoobrony. Wieczorem 2 czerwca 1943 roku została otoczona przez około tysiąc napastników.
2 czerwca 1979 roku Jan Paweł II rozpoczął swoją pierwszą pielgrzymkę do Polski. Była to wędrówka, która na zawsze odmieniła oblicze kraju.
Papież-Polak odwiedził wówczas Warszawę, Gniezno, Częstochowę, Kalwarię Zebrzydowską, Oświęcim, Wadowice, Nowy Targ i Kraków. Jego wizyta, trwająca dziewięć dni, była wydarzeniem religijnym oraz impulsem politycznym.
Atmosfera w kraju w tamtym czasie była napięta. Po wydarzeniach z czerwca 1976 roku społeczeństwo zaczęło coraz głośniej wyrażać sprzeciw wobec reżimu. Kościół katolicki stawał się przestrzenią wolności i duchowego wsparcia dla milionów wiernych. Wybór Karola Wojtyły na papieża w 1978 roku wstrząsnął władzami PRL, które nie mogły zignorować jego pragnienia odwiedzenia ojczyzny.
Wydawnictwo Replika opublikowało nowe wydanie wspomnień Edwarda Bucy, żołnierza Armii Krajowej, więźnia sowieckich łagrów i jednego z przywódców buntu w Workucie.
Edward Buca nie jest postacią szerzej znaną, a szkoda, ponieważ był człowiekiem wyjątkowym. Być może dzięki książce wydanej nakładem Wydawnictwa Replika polski odbiorca lepiej pozna tę niezwykłą postać z Kresów.
Urodził się 24 marca 1926 roku we wsi Nadyby, położonej w rejonie samborskim, i zamieszkanej głównie przez Polaków (obecnie Ukraina). Jego ojciec pracował jako technik budowlany w PKP. Edward był najmłodszym dzieckiem w rodzinie — miał trzech braci i dwie siostry. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej.
1 czerwca 1496 roku weszły w życie statuty piotrkowskie Jana Olbrachta, określane także jako wielki przywilej piotrkowski. Była to jedna z ważnych dat w procesie kształtowania się nowożytnego ustroju politycznego Królestwa Polskiego i wzrostu znaczenia stanu szlacheckiego.
– „Sprawą najważniejszą dla króla było to, by zgodzono się za darmowe pospolite ruszenie poza granice Korony. Bowiem od czasu przywileju koszyckiego z 17 września 1374 szlachta była wynagradzana za każdą wyprawę wojenną poza granice królestwa” – mówił w Polskim Radiu prof. Wojciech Fałkowski.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
Fakt, ze ani Napoleon, ani Hitler nie powtorzyli tego co zrobil Zolkiewski mowi sam za siebie;)
Ciekawa publikacja, trzeba jednak pamiętać, że Zółkiewski rozpoczynał wyprawę z przedpola Smoleńska, natomiast Napoleon dokonywał inwazji na Rosję zaczynając od przekroczenia rzeki Niemen. Różnica w odległości była zatem spora. Napoleon gromił wojska rosyjsko-austro-pruskie (podczas wojen poprzedzających inwazję na Rosję) przemieszczając się błyskawicznie z minimalnym taborem, podczas gdy tabor wojsk koalicyjnych był dużo większy i spowolniał ruchy ich wojsk. W krajach Europy zachodniej i centralnej cesarz Francuzów nie potrzebował dużego taboru- wioski były liczne, gęstość zaludnienia spora. Jak się później okazało, ta taktyka zgubiła Napoleona podczas wyprawy na Moskwę- tabor był niewystarczający, gęstość zaludnienia o wiele mniejsza niż na zachodzie, do tego taktyka spalonej ziemi, itd.
Od czego by tu zacząć: po pierwsze autor ignoruje jak długie były linie komunikacyjne obu armii, po drugie ignoruje różnice między zaopatrywaniem kilkusettysięcznej armii Napoleona a kilkutysięcznej Żółkiewskiego, po trzecie nie zwraca uwagi na fakt, że Rosja była wówczas najsłabsza w historii nowożytnej (Wielka Smuta) a podczas wojen napoleońskich walczyły armie mniej więcej na równym poziomie, po czwarte zabieranie prowiantu na pół roku to bajki: zapasów w warunkach XVII w. nie dało się tak długo utrzymać. Kompletny brak obiektywizmu w publikacji.
Od czego by tu zacząć: po pierwsze autor ignoruje jak długie były linie komunikacyjne obu armii, po drugie ignoruje różnice między zaopatrywaniem kilkusettysięcznej armii Napoleona a kilkutysięcznej Żółkiewskiego, po trzecie nie zwraca uwagi na fakt, że Rosja była wówczas najsłabsza w historii nowożytnej (Wielka Smuta) a podczas wojen napoleońskich walczyły armie mniej więcej na równym poziomie, po czwarte zabieranie prowiantu na pół roku to bajki: zapasów w warunkach XVII w. nie dało się tak długo utrzymać. Kompletny brak obiektywizmu w publikacji.