Święta Elżbieta z Schönau. Mistyczka, która zmagała się z cierpieniem psychicznym
18 czerwca Kościół katolicki wspomina św. Elżbietę z Schönau, zakonnicę benedyktyńską i jedną z najbardziej znanych mistyczek XII wieku.
Elżbieta urodziła się około 1129 roku, prawdopodobnie w Nadrenii lub w okolicach Bonn. Jej pochodzenie nie jest w źródłach przedstawiane jednolicie. Część przekazów wskazuje na nadreńską rodzinę szlachecką.
Jako dwunastoletnia dziewczynka Elżbieta została oddana na wychowanie do benedyktyńskiego klasztoru w Schönau. W 1147 roku złożyła profesję zakonną. Dziesięć lat później, w 1157 roku, została przełożoną żeńskiej części wspólnoty klasztornej. Schönau było klasztorem podwójnym, w którym wspólnota żeńska funkcjonowała w ramach większego kompleksu monastycznego pod zwierzchnictwem opata.
Od 1152 roku Elżbieta doświadczała wizji, ekstaz i przeżyć mistycznych. Według przekazów pojawiały się one zwłaszcza podczas modlitwy brewiarzowej i mszy świętej. Dotyczyły Chrystusa, Matki Bożej, świętych oraz tajemnic życia, męki, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Jej wizje miały wpływ na pobożność maryjną średniowiecza, a także na rozwój kultu św. Urszuli.
Relacje o jej przeżyciach duchowych zostały spisane i opracowane przez jej brata Ekberta, benedyktyna związanego z tym samym klasztorem. Dzięki temu pisma Elżbiety stały się znane szerzej i oddziaływały poza miejscowym środowiskiem zakonnym. Elżbieta była również kojarzona z kręgiem średniowiecznych mistyczek nadreńskich; utrzymywała kontakt ze św. Hildegardą z Bingen.
Jej życie było naznaczone chorobami, w tym depresją. Właśnie dlatego bywa przywoływana jako patronka osób cierpiących na depresję oraz osób doświadczających pokus.
Święta Elżbieta zmarła 18 czerwca 1164 roku w Schönau, mając około 35 lat. Została pochowana w temtejszym kościele opackim św. Floryna.
Jej kult początkowo miał charakter lokalny. W 1584 roku została wpisana do Martyrologium Rzymskiego. W czasie wojny trzydziestoletniej klasztor w Schönau został splądrowany, a relikwie świętej w dużej części zniszczono lub rozproszono. Do dziś zachowała się czaszka św. Elżbiety, przechowywana w relikwiarzu.
W ikonografii św. Elżbieta z Schönau przedstawiana jest w habicie benedyktyńskim, jako zakonnica doświadczająca wizji. Jej atrybutami są księga, krzyż i pastorał.
Czytaj też:
Święta, która nosiła buty zawieszone na sznurku – Jadwiga Śląska
Święta Klotylda, królowa Franków
Kresy.pl
