USA nie zbroją Kurdów – twierdzi Biały Dom
Biały Dom zaprzeczył doniesieniom, jakoby prezydent USA Donald Trump zatwierdził plan zbrojenia antyirańskich ugrupowań kurdyjskich.
Podczas środowej konferencji prasowej rzeczniczka Białego Domu Karoline Leavitt określiła te doniesienia jako „całkowicie fałszywe”, jak zacytował portal Middle East Monitor. Leavitt powiedziała, że Trump odbył rozmowy telefoniczne z kilkoma partnerami i liderami regionalnymi na Bliskim Wschodzie, w tym z przywódcami kurdyjskimi, ale podkreśliła, że dyskusje koncentrowały się na kwestiach związanych z bazami amerykańskimi w północnym Iraku.
„Jednak doniesienia, jakoby prezydent zatwierdził taki plan, są całkowicie fałszywe i nie powinny być w ten sposób przedstawiane” – powiedziała Leavitt odnosząć się do medialnych spekulacji o zbrojeniu antyirańskich ugrupowań kurdyjskich za pośrednictwem Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA).
Towarzyszyły im w bieżącym tygodniu pogłoski o dyslokacji bojowników tych ugrupowań z ich baz w Iraku na pogranicze Iranu w celu rozpczęcia operacji przeciw siłom tego ostatniego.
W ostatnim okresie faktycznie doszło do ich konsolidacji. Jako pierwsi w Polsce napisaliśmy o tym, że organizacje polityczno-militarne irańskich Kurdów od lat występujące przeciwko władzom w Teheranie ogłosiły 22 lutego połączenie sił. Demokratyczna Partia Irańskiego Kurdystanu (PDKI), Partia Wolnego Życia w Iranie (PJAK – powiązana z Partią Pracujących Kurdystanu i Partią Zjednoczenia Demokratycznego w Syrii), Partia Wolności Kurdystanu (PAK), Komala – Partia Irańskiego Kurdystanu (KSZKE) i Organizacja Walki Irańskiego Kurdystanu (Chabat) odłosiły zawiązanie tak zwanego “Sojuszu Sił Politycznych Irańskiego Kurdystanu”.
Wszystkie te organizacje mają charakter separatystyczny. Wszystkie bazują w Iraku, w jego autonomicznym Regionie Kurdystanu. Wszystkie mają charakter lewicowy, przy czym Komala jest wprost partią komunistyczną, co dodatkowo, obok czynnika etnicznego, wzmaga ich wrogość wobec władz i systemu politycznego Iranu.
Iran od połowy XX wieku mierzy się z problemem kurdyjskiego separatyzmu. Najbardziej znaczącym jego przejawem było proklamowanie w 1946 roku pod osłoną Armii Radzieckiej i przy współpracy z Moskwą Republiki Mahabadu. Jej przywódcą został Kazi Muhammad, który był także założycielem wymienionej wcześniej Demokratycznej Partii Irańskiego Kurdystanu. Republika ta przetrwała niecały rok i upadła wraz z wycofaniem się Armii Radzieckiej z północnego Iranu w grudniu 1946 rok
Przez dekady wymienione organizacje kurdyjskie prowadziły walkę z władzami Iranu metodami partyzanckimi i terrorystycznymi. Znacznie zaktywizowały się w czasie masowych protestów ulicznych w 2022 roku. Irańskie struktury bezpieczeństwa uderzyły następnie w nie na tyle skutecznie, że nie były one w stanie podjąć bardziej zmasowanej walki ani w czasie uderzeń amerykańsko-izraelskich, ani styczniowych zamieszek ulicznych, w czasie których mogło dochodzić do działań izraelskiego wywiadu.
Wraz z oficjalnym zakończeniem walki Partii Pracujących Kurdystanu przeciwko Turcji i rozwiązywaniem struktur parapaństwowych Kurdów w Syrii, organizacje separatystyczne irańskich Kurdów mogą uzyskać dodatkowe wsparcie kadrowe i materiałowe z zewnątrz.
Władze Iranu mimo masowych bombardowań USA i Izraela zdołały w ostatnich dniach podjąć ataki na bazy kurdyjskich ugrupowań separatystycznych w Iraku.
middleeastmonitor.com/kresy.pl
