To jedyny Polak, któremu papież poświęcił całą encyklikę. 16 maja 1657 roku zamęczono Andrzeja Bobolę
To było jedno z najokrutniejszych męczeństw w dziejach Kościoła. Andrzeja Bobolę kanonizował papież Pius XI w 1938 roku.
Święty Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 roku w Strachocinie koło Sanoka. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 31 lipca 1611 roku. Z czasem zasłynął jako nieustępliwy „duszochwat”, czyli „łowca dusz”.
Przez lata posługi przebywał w wielu placówkach jezuickich, m.in. w Wilnie, Nieświeżu, Bobrujsku, Płocku, Warszawie, Łomży i Pińsku. Posyłano go tam, gdzie akurat był potrzebny. Pracował jako kaznodzieja, spowiednik, nauczyciel i rektor kościoła. Podczas zarazy w Wilnie pomagał chorym.
Ostatecznie osiadł na Polesiu. Prowadził tam działalność duszpasterską zarówno wśród katolików, jak i prawosławnych. Był kapłanem żarliwym i bezkompromisowym. Jego praca misyjna przyniosła liczne nawrócenia, co przysporzyło mu wielu wrogów.
W maju 1657 roku, podczas trwającego w Rzeczypospolitej zamętu wojennego, związanego z potopem szwedzkim oraz najazdem Jerzego Rakoczego i wspierających go Kozaków, Andrzej Bobola został pojmany przez oddział kozacki. Przebywał wówczas w okolicach Janowa Poleskiego. Według przekazów Kozakom doniesiono, że w majątku Peredył ukrywa się jezuita znany z nawracania prawosławnych. Został schwytany.
Dano mu szansę zmiany wyznania, ale odmówił. Rozpoczęło się jedno z najokrutniejszych męczeństw w dziejach Kościoła. Bito go nahajkami, wybijano mu zęby, przywiązano do dwóch koni i pędzono do Janowa. Tam, w obecności tłumu, oprawcy zawlekli go do miejskiej rzeźni. Tortury trwały wiele godzin. Przypiekano mu ciało, wbijano drzazgi pod paznokcie, zdzierano skórę z rąk, głowy i pleców. Obcięto mu nos, wargi i palce, wykłuto oko oraz wycięto język. Ostatecznie powieszono go głową w dół, a następnie dobijano szablą. Zmarł 16 maja 1657 roku w Janowie Poleskim.
Ciało męczennika odnaleźli mieszkańcy Janowa. Dwa dni później jezuici z Pińska zabrali je i pochowali w podziemiach kościoła. Po latach, gdy otwarto grób, ciało Andrzeja Boboli odnaleziono w stanie zachowania uznanym przez wiernych za nadzwyczajny. Relikwie były później przenoszone m.in. do Połocka, Moskwy, Rzymu, a następnie do Warszawy. W 1938 roku zostały uroczyście sprowadzone do Polski.
Beatyfikacja Andrzeja Boboli miała miejsce w 1853 roku, a kanonizował go papież Pius XI w 1938 roku. Bobola jest jednym z nielicznych polskich świętych, którym papież poświęcił osobną encyklikę. Mowa o „Invicti athletae Christi” z 1957 roku autorstwa Piusa XII. Papież cytował tam m.in. przedśmiertne wyznanie jezuity:
„Jestem katolickim kapłanem. W tej wierze się urodziłem i w niej też chcę umrzeć. Wiara moja jest prawdziwa i do zbawienia prowadzi. Wy powinniście żałować i pokutę czynić, bo bez tego w waszych błędach zbawienia nie dostąpicie. Przyjmując moją wiarę, poznacie prawdziwego Boga i wybawicie dusze swoje.”
Często św. Andrzejowi Boboli przypisywano mylnie autorstwo Ślubów Lwowskich złożonych przez króla Jana Kazimierza w 1656 roku. Współcześni badacze wskazują jednak, że jest to późniejsza legenda, której nie potwierdzają dokumenty związane z tym wydarzeniem. Bobola nie pojawia się w źródłach związanych z przygotowaniem tekstu królewskich ślubów.
Dziś św. Andrzej Bobola jest jednym z patronów Polski.
Kresy.pl
