Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 9, Warszawa 1888, s. 389.
Radochońce Polskie i Ruskie, rus. Radochonci, wś, pow. mościski, 21 klm. na płd.-zach. od sąd. pow. w Mościskach, 6 klm. od urz. pocz. w Hussakowie. Na wschód leżą Bolanowice i Jordanówka, na płn.-wschód Horysławice, na płn. Hussaków i Chodnowice, na płn.-zachód Boratycze, na zachód Miżyniec i Gdeszyce (cztery ostatnie w powiecie przemyskim), na płd. Bylice, na płd.-wschód Rogoźno (obie w pow. samborskim). Płn.-zach. część wsi leży w dorzeczu Wisły, za pośrednictwem pot. Buchty, dopływu Wiaru. Buchta tworzy się z kilku potoków nadpływających z Gdeszyc i płynie na płn. do Horysławic, przyjmując w obrębie wsi małe dopływy. Płd. kraniec wsi leży w dorzeczu Dniestru, za pośrednictwem potoku Radochońce, nadpływającego od zach. z Gdeszyc a płynącego łukiem lekko na płn. wygiętym do Rogoźna. Zabudowania wiejskie leżą w dolinie Buchty, na zach. od nich cegielnia. Na wschód wzgórze Korpakówka (310 mt., znak triang). Płd. część wsi zajmują lasy: „Las za błotem “ (337 mt.) na praw. brzegu pot. Radochońce i las „Potoczyska“ (323 mt.). Torfowisko w lasach ma 130 mr. obszaru. Na granicy płd.-wschod. śród lasu karczma „Białe drogi“. Własn. więk. (hr. Stanisław Stadnicki) ma roli or. 341 mr., łąk i ogr. 128 mr., pastw. 25 mr., lasów 1552 mr.; własn. mn. roli or. 1609 mr., łąk i ogr. 305 mr., pastw. 364 mr., lasu 222 mr. W r. 1880 było 257 dm., 1524 mk. w gm., 10 dm., 90 mk. na obsz. dwor.; 898 rz.-katol., 679 gr.-katol., 37 izrael.; 973 Polaków, 614 Rusinów. Kapelania rz.-katol. w miejscu, dek. mościski, dyec. przemyska. Była tu niegdyś parafia, niewiadomej erekcyi. Pod koniec XVIII w. wcielono ją do par. hussakowskiej, a w r. 1865 założono kapelanią. Kościół drewniany p. w. św. Mikołaja w miejscu, dek. mościski. Do par. należą Horysławice; cerkiew murowana p. w. św. Mikołaja, szkoła etat. jednoklasowa, fol., gorzelnia i karczma. R. należą w ciągu XV i i XVI w. do Wapowskich, dziedziców Wapowiec, w pow. przemyskim. Doszli oni do znaczenia i majątku przez beneficya duchowne, które pozwalały pojedynczym członkom rodu gromadzić mienie, przechodzące po nich na dalszą rodzinę. Jan de Radochonycze, magister akademii krak. w 1408 r., kanonik katedralny, dziekan w 1416 r. a rektor 1424 i 1431 r., umiera prawdopodobnie 1450 r. Dom kanonicki po nim obejmuje w Krakowie Długosz. Jakub z R., także uczeń akademii, zrzeka się kanonii krakowskiej w 1477 r. na rzecz swego krewnego Piotra. Ten ostatni, jako krewny bisk. Jana Rzeszowskiego, ważną rolę odgrywał w kapitule, jeździł dwukrotnie do Rzymu (1482 i 1488 r.). Synowcem jego był znany historyk i humanista Bernard Wapowski, zapisany do akademii krakow. jako „Bernardus Stanislai de Radochonycze”. W 1535 r. umiera Bernard a w 1536 stryj jego Piotr; Radochońce zostają w ręku synowców (ob. J. Szujski, Wstęp do wyd. kroniki Wapowskiego, Kraków, 1874 r.). Lu. Dz.—Br. Ch.
