Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
5 lipca 1940 roku z portu Greenock w Szkocji wyruszył niezwykły konwój. W jego składzie płynął zarekwirowany przez brytyjską Admiralicję polski transatlantyk – MS „Batory”. Celem rejsu był Halifax w Kanadzie, a ładunek, który skrywały jego ładownie, miał niebagatelne znaczenie – zarówno finansowe, jak i symboliczne.
Były to skrzynie ze złotem Banku Anglii, papiery wartościowe, a także 36 skrzyń z wawelskimi arrasami i innymi skarbami narodowymi wywiezionymi z Polski po wybuchu wojny. Ten rejs przeszedł do historii jako jedna z najważniejszych operacji ratowania dziedzictwa kulturowego i majątku narodowego w czasie II wojny światowej.
Od salonu do wojennego transportowca
MS „Batory” – duma międzywojennej floty pasażerskiej – zbudowany został w 1935 roku we włoskiej stoczni w Monfalcone. Obok bliźniaczego „Piłsudskiego” miał reprezentować odrodzoną Polskę na oceanach świata – nie tylko jako środek transportu emigrantów i turystów, lecz również jako pływająca wizytówka państwa.
5 lipca 1634 roku papież Urban VIII zatwierdził statuty projektowanego przez Władysława IV Wazę Orderu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, który miał stać się pierwszym nowożytnym polskim orderem państwowym.
Inspirowany europejskimi odznaczeniami, order ten nigdy jednak nie został wręczony ani jednej osobie.
Inicjatorem idei był podskarbi koronny Jerzy Ossoliński. Jego celem było stworzenie elitarnego, katolickiego zgromadzenia rycerskiego, popierającego antyturecką politykę króla. Zakon orderowy miał liczyć 72 kawalerów z Rzeczypospolitej i 24 zagranicznych, a każdorazowy król polski miał pełnić funkcję wielkiego mistrza. Oznakę orderu miał stanowić bogato zdobiony łańcuch z liliami, snopami strzał i emaliowanym krzyżem z wizerunkiem Matki Bożej depczącej smoka oraz Orłem Białym.
6 lipca 2019 roku na Listę światowego dziedzictwa UNESCO został wpisany Krzemionkowski region pradziejowego górnictwa krzemienia pasiastego.
Był to 16. polski obiekt wpisany na tę listę, ale zarazem pierwszy i dotąd jedyny polski zabytek archeologiczny objęty takim wyróżnieniem.
Decyzja, która zapadła podczas 43. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa w Baku, potwierdziła rangę miejsca, które nie jest wyłącznie zespołem dawnych kopalń. Krzemionki to zachowany pradziejowy krajobraz górniczy: z szybami, chodnikami, hałdami urobku, pozostałościami pracowni krzemieniarskich i śladami zaplecza, w którym przez stulecia funkcjonowało jedno z najważniejszych centrów wydobycia krzemienia w Europie.
7 lipca 1807 roku w Tylży nad rzeką Niemen zawarto traktat pokojowy między Francją Napoleona Bonaparte a Rosją Aleksandra I. W ramach porozumień tylżyckich przesądzono również o utworzeniu Księstwa Warszawskiego, które formalnie ustanowiono dwa dni później w traktacie Francji z Prusami.
Pokój z 7 lipca był pierwszym z dwóch dokumentów kończących wojnę Francji z IV koalicją antynapoleońską. Dwa dni później do porozumienia zmuszony został król Prus, Fryderyk Wilhelm III. Zwycięstwo Napoleona pod Frydlandem 14 czerwca 1807 roku nie tylko ugruntowało supremację Francji na kontynencie, lecz także przesądziło o przebiegu negocjacji.
Rozmowy pokojowe, prowadzone od końca czerwca, miały wyjątkowy charakter. Spotkanie dwóch cesarzy odbyło się na tratwie zakotwiczonej pośrodku Niemna. Gest ten miał symbolizować równość stron. W rzeczywistości Napoleon miał jednak wyraźną przewagę. Rosja, dotkliwie pokonana pod Frydlandem i rozczarowana biernością Wielkiej Brytanii, zgodziła się na szereg ustępstw.
4 lipca 1916 roku pod Kostiuchnówką na Wołyniu rozpoczęła się najkrwawsza bitwa Legionów Polskich w czasie I wojny światowej.
Przez trzy dni polskie oddziały, walczące u boku państw centralnych, odpierały natarcie przeważających sił rosyjskich.
Starcie było częścią ofensywy Brusiłowa, jednej z największych operacji armii rosyjskiej przeciwko Austro-Węgrom i Niemcom. Po przełamaniu frontu pod Łuckiem Rosjanie parli dalej na zachód, a jednym z ważnych kierunków ich uderzenia była droga na Kowel. Na tym odcinku drogę zagrodziły im Legiony Polskie.
5 lipca 1607 roku pod Guzowem wojska wierne królowi Zygmuntowi III Wazie pokonały oddziały rokoszan, kończąc zbrojną fazę jednego z najpoważniejszych konfliktów wewnętrznych w dziejach Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Bitwa była kulminacją rokoszu Zebrzydowskiego, nazywanego także rokoszem sandomierskim. Bunt przeciwko królowi wywołała część magnaterii i szlachty, która oskarżała monarchę o dążenie do wzmocnienia władzy królewskiej kosztem dawnych wolności szlacheckich. Na czele opozycji stanęli m.in. wojewoda krakowski Mikołaj Zebrzydowski i podczaszy litewski Janusz Radziwiłł.
Konflikt narastał od 1606 roku. Rokoszanie zwoływali zjazdy szlacheckie, występowali przeciwko dworowi i przedstawiali własne postulaty polityczne.
Karol Levittoux. Śmierć w płomieniach w Cytadeli Warszawskiej