Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
25 lipca 1939 roku w podwarszawskich Pyrach rozpoczęło się spotkanie, które miało istotne znaczenie dla przebiegu II wojny światowej. Podczas konferencji polski wywiad przekazał swoim sojusznikom – Francuzom i Brytyjczykom – wiedzę o złamaniu szyfrów niemieckiej maszyny szyfrującej „Enigma”, zaprezentował stosowane urządzenia i metody oraz zobowiązał się dostarczyć obu państwom po jednej replice maszyny.
Konferencja, która odbywała się 25 i 26 lipca, niespełna sześć tygodni przed wybuchem wojny, była ukoronowaniem lat prowadzonej w tajemnicy i niezwykle skomplikowanej pracy polskich matematyków: Mariana Rejewskiego, Jerzego Różyckiego i Henryka Zygalskiego.
Choć alianci już wcześniej próbowali rozpracować Enigmę – Brytyjczycy za pomocą analiz kryptologicznych, a Francuzi także dzięki działalności wywiadowczej – to właśnie Polacy jako pierwsi opracowali skuteczną metodę łamania szyfrów niemieckiej wojskowej Enigmy. Francuski wywiad przekazał stronie polskiej dokumenty pozyskane od niemieckiego szyfranta Hansa-Thila Schmidta, jednak przełomu dokonali matematycy z Biura Szyfrów, wykorzystując nowatorskie metody matematyczne.
Podczas zjazdu w Merseburgu, rozpoczętego 24 lipca 1002 roku, uzbrojony tłum zaatakował Bolesława Chrobrego i jego orszak. Polski książę ocalał dzięki pomocy niemieckich możnych.
Choć Chrobry podejrzewał o zorganizowanie napadu króla Henryka II, odpowiedzialność niemieckiego władcy nigdy nie została dowiedziona.
24 lipca 1002 roku Henryk II przybył do Merseburga, gdzie zgromadzili się sascy możni. Następnego dnia oficjalnie uznali go za króla. Na zjazd przybył również Bolesław Chrobry, który chciał uregulować sprawę ziem zajętych po śmierci cesarza Ottona III i zabójstwie margrabiego miśnieńskiego Ekkeharda I.
23 lipca 1951 roku o godz. 7:15 w Pałacu Biskupim w Krakowie zmarł kardynał Adam Stefan Sapieha. Miał 84 lata. Przez niemal czterdzieści lat kierował diecezją, a następnie archidiecezją krakowską.
Podczas niemieckiej okupacji był faktycznym przywódcą Kościoła w Polsce, a po wojnie przeciwstawiał się komunistycznym represjom. Nieugięta postawa przyniosła mu przydomek Księcia Niezłomnego.
Pogrzeb hierarchy odbył się 28 lipca pod przewodnictwem prymasa Stefana Wyszyńskiego. W uroczystościach uczestniczyły wielotysięczne tłumy. Kardynał został pochowany w katedrze na Wawelu, w krypcie pod konfesją św. Stanisława.
24 lipca 1919 roku Sejm Ustawodawczy uchwalił ustawę o Policji Państwowej. Jej przyjęcie było jednym z etapów budowania administracji odrodzonej Rzeczypospolitej, która po okresie zaborów musiała stworzyć jednolitą służbę odpowiedzialną za bezpieczeństwo obywateli i utrzymanie porządku publicznego.
Niepodległe państwo przejęło ziemie należące wcześniej do trzech mocarstw zaborczych. Obowiązywały na nich odmienne przepisy, struktury administracyjne i systemy organizacji służb porządkowych. Jeszcze przed odzyskaniem niepodległości powstawały lokalne straże obywatelskie, milicje miejskie oraz formacje związane z poszczególnymi środowiskami politycznymi i samorządami.
Milicja Ludowa i Policja Komunalna
Jedną z pierwszych formacji działających na ziemiach odradzającego się państwa była Milicja Ludowa. Jej oddziały tworzono przede wszystkim z członków Polskiej Partii Socjalistycznej, Polskiej Organizacji Wojskowej, PSL „Wyzwolenie”, a także robotników i mieszkańców wsi. Najsilniejsze struktury powstały w Radomskiem, Kieleckiem, Lubelskiem i Zagłębiu Dąbrowskim.
23 lipca 1792 roku podczas narady na Zamku Królewskim w Warszawie zapadła decyzja o przystąpieniu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej.
Monarcha nakazał przerwanie wojny z Rosją, przekreślając możliwość dalszej zbrojnej obrony reform Sejmu Czteroletniego i Konstytucji 3 maja.
Formalny akt akcesu został złożony następnego dnia. Decyzja króla wywołała oburzenie w wojsku i wśród przywódców obozu patriotycznego. Do dymisji podali się między innymi książę Józef Poniatowski i Tadeusz Kościuszko.
23 lipca 1944 roku, podczas walk o Lublin, oddziały I Frontu Białoruskiego dotarły do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Lublin na Majdanku.
Majdanek był pierwszym dużym niemieckim obozem koncentracyjnym wyzwolonym przez wojska alianckie podczas II wojny światowej. Żołnierze sowieccy zastali na jego terenie komory gazowe, częściowo spalone krematorium, ludzkie prochy i ciała zamordowanych więźniów. W obozowym lazarecie znajdowało się także 985 sowieckich jeńców wojennych i inwalidów, których Niemcy nie ewakuowali.
Decyzję o utworzeniu obozu Heinrich Himmler podjął w lipcu 1941 roku. Dowódca SS i policji w dystrykcie lubelskim Odilo Globocnik otrzymał zadanie zbudowania kompleksu przeznaczonego początkowo dla 25–50 tys. więźniów, którzy mieli stanowić niewolniczą siłę roboczą dla III Rzeszy. Właściwe prace budowlane rozpoczęły się jesienią 1941 roku.
„Rów był duży, ciągnął się aż do moczarów”. 3 kwietnia 1940 rozpoczęły się egzekucje w Katyniu