Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, t. 7, Warszawa 1886, s. 605.
Ortyńce, rus. Ortynyczi, wś, pow. samborski, 21 klm. na płd.-wsch. od Sambora, 4 klm. na płd.-zach. od sądu pow. i urz. poozt. w Łące, 6 klm. od st. kol. Dublany. Na płn.-zach. leżą Tatary, na płd.-wsch. Łąka, na wsch. Dorożów, na płd. Byków, na zach Prusy. Wieś leży w dorzeczu Dniestru za pośrednictwem Bystrzycy, wchodzącej od zach. z Prus, a płynącej na wschód do Dorożowa. W dolinie rzeki leżą zabudowania, zbliżone bardziej do granicy zachodniej. Na płn. od nich pastwisko „Zagumienne‘‘. Wzdłuż granicy południowej idzie kolej naddniestrzańska. O. tworzą jednę gminę katastralną z Bykowem. W 1880 r. było 376 mk, w gminie, 7 na obsz, dwor. (2 rz.-kat.). Par. rz.-kat. w Dublanach, gr.-kat. w Bykowie. We wsi cerkiew i szkoła filialna. D. 26 listopada 1538 r. potwierdza Zygmunt I akt naznaczonych przez niego komisarzy, którym oznajmują, iż na podstawie poprzednich dekretów królewskich wymierzyli cztery dworzyszcza we wsi królewskiej Ortynice i takowe szlachcie tam osiadłej jako dziedziczne przyznali, resztę zaś wsi starostwu samborskiemu oddali (Dodatek mies. do Gaz. Lwow., 1872, t. I, str. 163). Lu. Dz.
