W ten sposób tron trafił do Jadwigi. 4 kwietnia 1350 roku Kazimierz Wielki obiecał polski tron Andegawenom
Układ zawarty w Budzie w 1350 roku stanowił element szerszej polityki porozumień między Kazimierzem III Wielkim, królem Polski, a Ludwikiem Andegaweńskim, królem Węgier. Dotyczył zarówno kwestii sukcesji tronu polskiego, jak i współpracy obu państw w sprawach ruskich.
Kazimierz Wielki nie posiadał legalnego męskiego potomka, co czyniło problem następstwa tronu jednym z kluczowych zagadnień jego panowania. W tej sytuacji naturalnym partnerem politycznym stali się Andegawenowie, związani z dynastią Piastów więzami rodzinnymi. Siostrą Kazimierza była Elżbieta Łokietkówna, żona Karola Roberta, a zarazem matka Ludwika Andegaweńskiego.
Porozumienia dynastyczne między obiema dynastiami sięgały jeszcze lat 30. XIV wieku, kiedy podczas zjazdów w Wyszehradzie w latach 1338–1339 ustalano możliwość przejęcia tronu polskiego przez Andegawenów w razie wygaśnięcia linii Piastów. Układ budziński z 1350 roku był kolejnym potwierdzeniem tych ustaleń, zawartym już bezpośrednio z Ludwikiem, siostrzeńcem Kazimierza.
Na mocy porozumienia po śmierci Kazimierza Wielkiego tron Polski miał przypaść Ludwikowi. W zamian władca węgierski zobowiązywał się do wsparcia polityki polskiej, szczególnie w odniesieniu do Rusi Halicko-Włodzimierskiej, będącej przedmiotem rywalizacji w regionie.
Postanowienia układu zostały w kolejnych latach jeszcze kilkakrotnie potwierdzone i doprecyzowane. Ostatecznie po śmierci Kazimierza w 1370 roku tron polski rzeczywiście objął Ludwik Andegaweński, a po nim władzę przejęła jego córka Jadwiga, co oznaczało trwałe wejście Polski w krąg polityki andegaweńskiej.
Czytaj też: To była masowa, cicha manifestacja. 8 lipca 1869 roku ponownie pochowano Kazimierza Wielkiego
Kresy.pl/Polskie Radio
