Fot. Z. Hauser, październik 1993

Międzyrzecz Ostrogski

8 maja 2008/0 Komentarze/w Architektura, Kresopedia, Świątynie /Przez Redakcja

Obronny klasztor franciszkanów. Ok 1454 Iwan Ostrogski ufundował murowaną cerkiew Świętej Trójcy. W końcu XVI w. przy cerkwi działały szkoła, drukarnia i szpital. W 1609 r. ks. Janusz Ostrogski, kasztelan krakowski , włączył dobra do założonej przez siebie ordynacji ostrogskiej. Już jako katolik przy zamienionej w kościół cerkwi ufundował obronny klasztor franciszkanów. Miasto otoczono wałami ziemnymi z bramami wjazdowymi. W 1866 r. po likwidacji klasztoru franciszkanów. Kościół znów stał się cerkwią, która funkcjonowała zarówno w okresie międzywojennym jak i za czasów sowieckich. W 1991 r. umieszczono tu prawosławny monaster męski, a w 1994 r. prawosławne seminarium duchowne. Mury obwodowe mają, wzniesione w l. 1606-1612, mają ok. 1,5 m. grubości i 5-8 m. wysokości. Tworzą nieregularny czworobok, wzmocniony w narożnikach czterema dwukondygnacyjnymi, sześciobocznymi wieżami.
Wieże i mury na całym obwodzie wieńczy renesansowy krenelaż. Ściany zdobione ornamentowym fryzem. Centralnym obiektem jest jest cerkiew Świętej Trójcy z XV-XVI w., trójnawowa, z trzema kopulistymi absydami. W ikonostasie znajduje się cudowny obraz Matki Bożej, z wysadzanymi drogimi kamieniami koronami, ofiarowany franciszkanom przez ks. Janusza Ostrogskiego.

Międzyrzecz Ostrogski, fot Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z . Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Fot. Z. Hauser, październik 1993

Newsletter Skomentuj Udostępnij Wyłącz reklamy

Dodaj komentarz

12 lipca 1943 roku. Po „Krwawej Niedzieli” przyszedł krwawy poniedziałek

Zbrodnia w Dominopolu: UPA zlikwidowała wioskę szlachty zagrodowej, potem urządziła tam miejsce egzekucji

Obława augustowska. Największa powojenna pacyfikacja w Europie

Dzień pamięci o walce i męczeństwie polskiej wsi. Niemieckie pacyfikacje mogły pochłonąć dziesiątki tys. ofiar

„Myśmy się nie bali śmierci, tylko sposobu, w jaki umrzemy”. Rocznica „Krwawej Niedzieli” na Wołyniu

Obrona Warszawy – jeden z największych sukcesów insurekcji kościuszkowskiej

Jak powstał GROM. Sławomir Petelicki zbudował elitarną jednostkę od podstaw

Bitwa pod Mątwami. Bratobójcza rzeź, która pogrzebała plany reform Jana Kazimierza

„Myśmy się nie bali śmierci, tylko sposobu, w jaki umrzemy”. Rocznica „Krwawej Niedzieli” na Wołyniu

11 lipca przypada rocznica „Krwawej Niedzieli” – kulminacyjnego momentu ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach na Wołyniu.

Tego dnia oddziały UPA, kierowane przez OUN-B i wspierane przez powiązane formacje oraz zmobilizowanych miejscowych chłopów ukraińskich, przeprowadziły skoordynowane ataki na około 100 polskich miejscowości. Według szacunków badaczy mogło wówczas zginąć około 8 tys. Polaków – głównie kobiet, dzieci i osób starszych.

W Polsce rocznica „Krwawej Niedzieli” jest obchodzona jako Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej.

Czytaj dalej

Obława augustowska. Największa powojenna pacyfikacja w Europie

Największą powojenną zbrodnią sowiecką popełnioną na Polakach była tzw. obława augustowska – operacja pacyfikacyjna przeprowadzona na Suwalszczyźnie, Augustowszczyźnie i Sokólszczyźnie oraz na sąsiednich terenach Litwy i Białorusi.

Zasadnicza faza operacji rozpoczęła się 12 lipca 1945 roku i trwała do 18 lub 19 lipca, jednak kolejne zatrzymania prowadzono jeszcze w następnych dniach, co najmniej do 28 lipca.

Celem operacji było rozbicie i likwidacja formacji podziemia antykomunistycznego działających na terenach Puszczy Augustowskiej oraz w powiatach: augustowskim, suwalskim i częściowo sokólskim. Jej okoliczności do dzisiaj nie wyjaśniono.

Czytaj dalej

12 lipca 1943 roku. Po „Krwawej Niedzieli” przyszedł krwawy poniedziałek

12 lipca 1943 roku, dzień po „Krwawej Niedzieli”, oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii, bojówki Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów oraz zmobilizowani miejscowi chłopi ukraińscy kontynuowali masowe mordy na polskiej ludności Wołynia.

Był to drugi dzień kulminacji ludobójczej akcji OUN-B i UPA, której celem było usunięcie Polaków z tych ziem.

Według ustaleń Ewy Siemaszko i Tomasza Berezy napady objęły tego dnia 61 wsi i kolonii oraz dwa majątki w powiatach horochowskim i włodzimierskim. Zaatakowano także sześć miejscowości w innych powiatach. Łącznie 12 lipca mordowano Polaków w 67 miejscowościach i dwóch majątkach. Zginęło co najmniej 2020 osób, przy czym jest to liczba minimalna.

Czytaj dalej

Bitwa pod Mątwami. Bratobójcza rzeź, która pogrzebała plany reform Jana Kazimierza

13 lipca 1666 roku pod Mątwami, dziś będącymi częścią Inowrocławia, wojska króla Jana II Kazimierza Wazy starły się z oddziałami rokoszan Jerzego Sebastiana Lubomirskiego.

Jedna z najkrwawszych bitew bratobójczych w dziejach Rzeczypospolitej zakończyła się klęską armii królewskiej.

Starcie było kulminacją konfliktu między dworem a częścią szlachty. Spór dotyczył planów przebudowy ustroju Rzeczypospolitej, które dwór królewski zaczął przygotowywać po wyniszczających wojnach połowy XVII wieku.

Czytaj dalej

Dzień pamięci o walce i męczeństwie polskiej wsi. Niemieckie pacyfikacje mogły pochłonąć dziesiątki tys. ofiar

12 lipca obchodzony jest Dzień Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej – święto państwowe poświęcone mieszkańcom polskich wsi, którzy podczas II wojny światowej walczyli z okupantami, wspierali podziemie i ponieśli masowe ofiary niemieckiego oraz sowieckiego terroru.

Datę wybrano w związku z pacyfikacją Michniowa w województwie świętokrzyskim. 12 i 13 lipca 1943 roku niemieckie formacje policyjne wymordowały mieszkańców wsi, której ludność pomagała partyzantom Armii Krajowej. Zbrodni dokonano zgodnie z zasadą odpowiedzialności zbiorowej, nie oszczędzając kobiet, dzieci ani osób starszych.

W czasie II wojny światowej mieszkańcy Michniowa aktywnie wspierali polskie podziemie, przede wszystkim Świętokrzyskie Zgrupowania Armii Krajowej dowodzone przez por. Jana Piwnika ps. „Ponury”. Pomoc udzielana partyzantom stała się bezpośrednim pretekstem do niemieckiej akcji odwetowej.

Czytaj dalej

Obrona Warszawy – jeden z największych sukcesów insurekcji kościuszkowskiej

13 lipca 1794 roku rozpoczęło się oblężenie Warszawy przez połączone wojska rosyjskie i pruskie.

Stolica, będąca głównym ośrodkiem insurekcji kościuszkowskiej, przez niemal dwa miesiące odpierała ataki przeciwnika dysponującego przewagą w regularnych wojskach i silną artylerią.

Po klęsce wojsk powstańczych pod Szczekocinami Tadeusz Kościuszko wycofał się w kierunku Warszawy. Walki na przedpolach miasta trwały już od początku lipca, jednak 13 lipca nieprzyjaciel rozpoczął regularne oblężenie. Armią pruską dowodził osobiście król Fryderyk Wilhelm II, natomiast korpusem rosyjskim – generał Iwan Fersen.

Czytaj dalej

Wspieraj Kresy i czytaj bez reklam.
1 zł = 1 dzień dostępu.

Pomóż nam dziś dopłynąć do brzegu! Nasz Dzienny koszt wynosi 723 PLN. Do Tej Pory zebraliśmy 50 PLN.

Załoga portalu Kresy.pl