Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
10 czerwca 1942 roku w KL Auschwitz II-Birkenau około 50 polskich więźniów z karnej kompanii podjęło próbę ucieczki po zakończeniu pracy przy rowie melioracyjnym. Wolność odzyskało 9 osób. W odwecie Niemcy następnego dnia zamordowali ponad 300 Polaków.
Jednym z więźniów, którym udało się zbiec, był August Kowalczyk, po wojnie znany aktor filmowy i teatralny. W chwili wybuchu II wojny światowej miał 18 lat. Zamierzał przedostać się do Francji, gdzie formowało się Wojsko Polskie, lecz został schwytany na granicy ze Słowacją. Po pobycie w więzieniu 4 grudnia 1940 roku trafił do Auschwitz.
8 czerwca 1533 roku na Wawelu odbyła się uroczysta konsekracja jednego z najwybitniejszych dzieł architektury renesansowej w Europie – Kaplicy Zygmuntowskiej.
Ta niewielka, ale olśniewająca budowla, przylegająca do południowej ściany katedry wawelskiej, to nie tylko miejsce spoczynku ostatnich Jagiellonów, lecz także świadectwo artystycznej wizji i mecenatu Zygmunta Starego. Dziś, niemal pięć wieków później, wciąż zachwyca swoją harmonią form.
Pomysł budowy kaplicy narodził się w 1515 roku, po śmierci pierwszej żony króla, Barbary Zapolyi. Choć główną motywacją była chęć uczczenia zmarłej małżonki, projekt szybko przekształcił się w zamysł stworzenia królewskiego mauzoleum – nowoczesnego, reprezentującego nowy styl, który właśnie zaczynał zdobywać Europę – renesans. Dotąd dominowały w Polsce gotyckie formy, szczególnie w architekturze sakralnej. Kaplica Zygmuntowska miała wyznaczyć nowy kierunek.
Tego dnia w 1832 roku papież Grzegorz XVI ogłosił encyklikę Cum primum, skierowaną do arcybiskupów i biskupów Królestwa Polskiego. Dokument potępiał powstanie listopadowe jako akt nieposłuszeństwa wobec legalnej władzy cara Rosji.
Encyklika ta, choć z pozoru miała charakter teologiczny, w rzeczywistości była głęboko osadzona w ówczesnym kontekście politycznym i dyplomatycznym Europy. Na początku lat 30. XIX wieku Państwo Kościelne znajdowało się w trudnym położeniu. Zagrożenie ze strony ruchów liberalno-demokratycznych na Półwyspie Apenińskim skłaniało Stolicę Apostolską do poszukiwania oparcia w konserwatywnych mocarstwach europejskich, takich jak Austria i Rosja – filarach Świętego Przymierza. Z tego względu Watykan starał się utrzymywać poprawne stosunki z Imperium Rosyjskim.
Już w lutym 1831 roku papież wydał brewe Impensa charitas, skierowane do polskich biskupów, w którym apelował o unikanie zaangażowania duchowieństwa w trwające powstanie. Na audiencjach u nowo wybranego papieża Grzegorza XVI poseł rosyjski Grigorij Gagarin przekonywał, że car był gotów wybaczyć Polakom niewierność, jeśli złożą broń. Twierdził też, że przywódcy powstania pozostawali pod wpływem francuskiego jakobinizmu i byli nastawieni antyklerykalnie, a część duchowieństwa polskiego działała wbrew swemu powołaniu. „Pragnę tylko upomnienia ogólnego i czysto ojcowskiego” – tłumaczył Gagarin. Brewe Impensa charitas zostało jednak uznane przez rosyjskie władze za zbyt łagodne.
Bitwa pod Trojanowem, stoczona 10 czerwca 1294 roku, nie należy do najbardziej znanych epizodów polskiej historii militarnej, mimo że miała istotne konsekwencje dla układu sił w rozbitej dzielnicowo Polsce.
W starciu tym Polacy ponieśli dotkliwą klęskę z rąk Litwinów. Zginął książę łęczycki Kazimierz II. Paradoksalnie, najbardziej doniosłym skutkiem tej porażki było objęcie władzy nad ziemią łęczycką przez młodszego brata poległego księcia – był nim Władysław Łokietek.
W czasach, gdy idea unii polsko-litewskiej nie była jeszcze nawet rozważana, Litwini stanowili poważne zagrożenie dla polskich księstw. Państwo litewskie, od czasów panowania Mendoga, przeżywało typowy dla młodych organizmów państwowych okres ekspansji i agresji wobec sąsiadów. Coraz częściej celem litewskich najazdów stawały się rozdrobnione i osłabione politycznie ziemie Piastów.
Czy ten zamach z 1227 r. w istotny sposób zmienił historię Polski? Chyba nie. – Skłóceni książęta piastowscy prowadzili swoje wojenki jak zwykle przed i po tej zbrodni.
Istotne jest co innego.
Otóż, w 1218 r. dotychczasowy biskup krakowski Wincenty Kadłubek, zwolennik, a nawet mentor, a może i nawet ojciec chrzestny Leszka Białego, zrezygnował z urzędu i został mnichem w Jędrzejowie. Tam napisał słynną Kronikę Polską.
Dlaczego ta Kronika zmieniła historię Polski. Otóż tam, po raz pierwszy oficjalnie, Kadłubek wspomniał o przedpiastowskich królach Lechii. – Dotąd hierachowie kościelni konsekwentnie popierali dynastię Piastów, być może z wdzięczności za Chrzest Polski zasługi tej dynastii dla chrystianizacji Polski.
Kadłubek “bluźnierczo” złamał tę zasadę. Można powiedzieć, że wobec bratobójczych walk książąt piastowskich, Kadłubek zdecydował się rzucić w twarz skłóconym książętom, że nie od nich zaczęła się historii tej ziemi. Zanim powstała Polska był tu Lechia.
I może to nie przypadek, że Jędrzejów, gdzie Kadłubek zamieszkał, to tylko 50 km od góry Św. Krzyż, być może dawnej stolicy i siedziby królów Lechii. Mógł zamieszkać w Tyńcu, w Mogilnie lub gdzieś pod Krakowem, ale jednak wybrał okolice dawnego centrum Lechii.
Niektórzy mówią, że postępowanie Kadłubka było wyrazem jego rozczarowania małostkowości i barbarzyństwem książąt piastowskich. Ani Leszek Biały, ani jego kuzyni, nie dorastali do pięt swoim przodkom: Mieszkowi I czy Bolesławowi Chrobremu.
Przypominali plemiennych kacyków, o ograniczonych horyzontach umysłowych i moralnych.
Gest Kadłubka, który odciął się od książąt piastowskich, to był początek innego myślenia o Polsce – nie jako o własności książąt, którzy robią z krajem co chcą, ale jako wspólne dobro, którego właścicielem jest naród. I to myślenie doprowadziło do powstania koncepcji Korony Królestwa Polskiego, nie związanego z konkretną dynastią, ale z narodem!!!
Od czasów Kadłubka, wśród światłych ludzi w polskich dzielnicach, pojawiła się myśl reaktywacji Królestwa. Pierwsza próba nastąpiła w osobie Przemysława II, nieudana, bo jeszcze tendencje buraczane były silne.
Zanim nastąpiła druga próba w osobie Władysława Łokietka była jeszcze jedno małżeństwo: Kinga i Bolesław Wstydliwy – tzw. białe małżeństwo. Święta księża Kinga nakłoniła Bolesława do życia w małżeństwie bez seksu. Ale stała za tym koncepcja polityczna. Bezdzietność tej pary dawała tron krakowski dzielnemu Władysławowi Łokietkowi. – I to był wyraz już innego myślenia, w kategoriach państwa, a nie osobistych ambicji i interesu.
Na marginesie warto wspomnieć, że Kinga i jej kuzynki prowadziły intensywną korespondencję ze świętą Klarą, i środowiskiem franciszkańskiej odnowy religijnej we Włoszech.
Nieoceniana jest rola jaką odegrał Kościół Katolicki w odrodzeniu się Państwa Polskiego po rozbiciu dzielnicowym wbrew neopogaństwu ostatnich, zdegenerowanych Piastów.
Jak bardzo dziś przydał by się jakiś Kadłubek, najlepiej z kręgów “elit” PRL-u, który by przypomniał przedstawicielom tych wszystkich chooojowych grup trzymajacych władzę, że Państwo Polskie nie jest ICH PRYWATNĄ własnością.
Bo Państwo Polskie to dziedzictwo całego NARODU, o 1000-1500 letniej historii, a może i dłuższej (ale o tym innym razem).
I niech potomkowie tych “małorolnych chłopów” trochę spuszczą z tonu, bo nie od nich historia Polski się zaczęła i nie na nich zakończy.