Baszta przednia Ewropy, czyli Kamieniec

/
"nieraz już poganie gryźli te mury i zawsze połamali sobie na nich zęby! Ha! ile razy sam widziałem, jak umykali stąd trzy­mając się za pyski, bo ich bolały."

Duma o moskiewskim bestialstwie

/
Ta tekstowa tradycja może być bardzo stara, owszem, ale… bywa, że sięga "zaledwie" wieku XIX.

Duma ostatnia

/
I to rzecz dziwna, że ostatnia "klasyczna" duma staropolska stała się pewnym proroctwem.

Duma człowieka rycerskiego

/
Cóż może być piękniejszego nad człowieka rycerskiego?

Duma niewolnicza

/
ta fabuła jest własnością literatury wszechczasów, od pieśni dziadowskich, przez powieści po dramat.

Herkules Litewski

/
Hetman powinien umierać stojąc

Duma o żołnierzu tułaczu

/
Wojna ludzi nie rodzi.

Hej, po dolinie, hej

/
Gdybyśmy zapytali dziś o Chmieleckiego, pewnie większość interlokutorów poprawiłaby nas, mówiąc, że "chodzi chyba o Chmielnickiego?"

Habsburgów nie lubimy, ale...

/
A może wartało wtedy zamienić Wazę na Habsburga? Rzeczpospolita przeszłaby pod rządy silnej ręki… i dokonalibyśmy rozbioru Prus i Moskwy?

Kozak sarmackiego pola

/
Drugi Słowieński Scewola, | Kozak Sarmackiego pola

Dumy antysowieckie z XVI w.

/
Fałszem i zabobonem jest gadanie, jakoby Renesans (i ten nasz, i ten europejski) odciął się zupełnie i programowo od Średniowiecza. Nieprawda.

Pokój zawisły na sznurze

/
"Nadobna pieśń o zacnym książęciu Samuelu Koreckim" należy do najsławniejszych sarmackich dum.

Lament Kamieniecki

/
Jak w tym świetle traktować pieśń, którą "śpiewał w lecie 1862 roku lirnik ze Strzelbisk w Brzeżańskiem, w Jawczu pod Rohatynem zamieszkały"?

Strzeż się Turka, Polaku czyli Duma węgierska

/
Lament. Rzeczpospolita wyje, płacze, szarpie na sobie szaty. Lamentuje.

Odsiecz Wiednia po staropolsku i dziadowsku

/
W tej opowieści pełno jest starodawnych motywów, które długo żyły własnym życiem w kulturze żydowskiej, chrześcijańskiej, europejskiej i polskiej wreszcie.

Dum brzmienie

/
Nikt jakoś nie wziął się, jak dotąd, za reaktywację dum.